Op de afgelopen vergadering van de generale synode werd ruim de tijd genomen om de visienota te bespreken. Na een finale redactie is deze in januari op de mat van de gemeenten gevallen. Bij deze een poging die in 500 woorden weer te geven. Vooraf: deze visienota is vooral bedoeld als handreiking voor de plaatselijke gemeenten van onze Protestantse Kerk.
De hartslag van het leven is de liefde van de Heer, zo luidt de regel waar de titel van de nota aan is ontleend. Het gaat om de hartslag van ons leven als christen en ons leven als kerk. Een kerk is een lichaam met een kloppend hart. Dat is de opgestane Heer zelf. Hij maakt dat we leven. Het gaat er om die hartslag weer te horen. We kunnen er doof voor worden, omdat we in beslag genomen worden door van alles en nog wat. We kunnen soms het gevoel hebben zelf het lichaam in leven te moeten houden. Dat wordt dan een last. Een last die steeds moeilijker te tillen valt. Met minder mensen steeds meer doen. Maar Jezus heeft ons de kerk niet aangedaan als een molensteen om de hals maar als een gave die ons vreugde geeft. Die gave is hij zelf.
Het hart is de kern. In tijden van aanvechting is het goed om weer terug naar de kern te gaan. Dan is het niet het ergste wanneer het minder wordt: minder middelen, minder geld, minder voorganger. Dat is niet leuk maar het kan ook een kans zijn om de hartklop weer te horen en de vreugde te hervinden. Loslaten is een kunst die nieuw leven kan geven.
Terug naar de kern geeft ook openheid. Openheid om de kerk te zien opschieten op plaatsen waar we het niet verwachten en in vormen die verrassen. Waar twee of drie in de naam van de Heer bijeen zijn, daar is Hij in hun midden. Dat kan op tijden en in vormen die aansluiten bij mensen van vandaag. Het gaat er om dat de hartklop van God weer hoorbaar wordt voor mensen in onze samenleving. En niet smoort in een kerkelijk bedrijf. Dat vraagt ook om eerlijke getuigen, die spreken waar het hart vol van is.
Openheid mag er ook zijn om te zien dat we deel zijn van de wereldkerk. We zijn te vaak benauwd en provinciaal en draaien rondjes om onze eigen verworvenheden of verlegenheden. Intussen is de kerk nog nooit zo internationaal en wijd verspreid geweest als vandaag. Iets zien we daarvan terug in eigen land, in migranten die hier met overtuiging christen zijn. We willen kerk zijn met hen. En met andere christenen. Op het grondvlak spelen kerkmuren voor velen geen rol meer. Bovendien zijn we elkaar gegeven in een gezamenlijke missionaire roeping.
De kerk is een samenleving die in Gods naam open staat voor iedereen. Het is de plaats waar we de soms moeilijke les leren elkaar te aanvaarden als broeders en zusters naam. Zonder al te grote woorden zijn we geroepen de hoeder van onze broeder te zijn, van de mensen die God op onze weg plaatst. Wie Gods hartklop heeft gehoord, weet dat het vooral klopt voor mensen die in de marge terecht gekomen zijn. Kerk is diaconie. Samen met bondgenoten dragen we zorg voor elkaar en anderen. En zoeken we naar het goede leven. Tegen de waan van de idee van de maakbare samenleving en voor een bestaan dat weet heeft van het leven als gave en de kunst van de overgave.
Arjan Plaisier
—
Dr. A.J. Plaisier is scriba van de generale synode. Deze column verscheen eerder in Kerkinformatie.
Lees 'De hartslag van het leven – door dr. A.J. Plaisier' (volledig) op de website van Theoblogie
Ooit waren theologen en predikanten de opiniemakers bij uitstek. Overal kwam je hen tegen en hun mening telde mee.
Bomen vertellen ons wat leven is. In aansprekende poëzie en treffende foto’s nemen de auteurs ons mee op een wandeling door de seizoenen, en laten ons zien hoeveel bomen ons kunnen leren.
Er is veel gepsychologiseerd over de Noorse massamoordenaar Anders Breivik, maar vrijwel niemand heeft de moeite genomen zijn hele manifest van bijna een miljoen woorden door te nemen. Eildert Mulder deed dat wel.
De kerk is de plek waar God op aarde is. De gemeenschap van de gelovigen is het lichaam van Christus in Wie we God kennen, en daar woont zijn Geest.
Dit boek vertelt het verhaal van een man die de katholieke kerk vaarwel zei, koos voor de reformatie van Johannes Calvijn en uiteindelijk een geheel eigen weg insloeg. .
Frits de Lange schrijft een pleidooi om zorg te baseren op verwachting en vertrouwen. Volgens hem heeft de zorg behoefte aan naastenliefde.
Soms kan een mens er intens naar verlangen: een oase van rust en eenvoud in deze hectische wereld. Een spirituele oplaadplek waar men zich tijdelijk kan terugtrekken, om opnieuw in contact te komen met de stilte, de natuur, de ander, God.
Wie is er nog gewoon heilig in het wiki-tijdperk? Met één druk op het toetsenbord brengt Google de schaduwzijde van personen in beeld. Heilig.
Ontdek de religieuze inzichten in het werk van vier grote kunstenaars:Wassily Kandinsky, Mark Rothko, Andy Warhol en Anselm Kiefer. .
Zwarte maandagen op de beursvloer, watermassa's die uit zee opkomen, spontane plunderingen in een binnenstad. Steeds duikt het woord op om de omvang en de angst te beschrijven: APOKALYPS! 'Apokalyps' is ook de titel van het laatste bijbelboek, een tekst over het einde der tijden, soms 'het geheime boek der Openbaring' genoemd.
Het klassieke, orthodoxe verhaal over het ontstaan van de Koran en de islam ondervindt tegenwerpingen vanuit verschillende invalshoeken. Wat houden deze tegenwerpingen in en hoe kunnen ze en bijdrage leveren aan het debat over de islam?.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog zaten vele predikanten vast in kampen en gevangenissen. Wat was het Duitse beleid ten aanzien van hen, wat was hun rol in de kampen en hoe worden zij herinnerd? In de Tweede Wereldoorlog was de kerk een van de weinige plaatsen waar Nederlanders vrijelijk konden samenkomen en, veelal indirect, uiting konden geven aan hun gevoelens van onderdrukking en verzet.
Nu verzameld in een dagboek: 366 tekstfragmenten van Dietrich Bonhoeffer die de gehele breedte en diepte van zijn gedachtewereld beslaan. Bonhoeffer is niet alleen bekend vanwege zijn revolutionaire gedachten over God, geloof, kerk en leven, maar ook vanwege zijn uitingen van persoonlijke spiritualiteit.
Ga mee terug naar de bronnen van de Nijl: niet in het orthodoxe Jeruzalem, het klassieke Athene of het wettische Rome, maar in de smeltkroes van het gnostieke, Egyptische, Alexandrië ontstonden de grote mythen van het jonge christendom. Daar ontleende een groep vrijzinnige joden, zij het meestal onbewust, hun identiteit aan een drieduizend jaar oude religie.
Dit boek verslaat een wandeling door de krochten van onze geest. Onderweg passeren 366 prikkelende gedachten over we de religieuze bagage die we meekregen: wat kunnen we beter ontsokkelen, loslaten of parkeren? Wat willen we herwaarderen, verrijken met nieuwe visies? Hoe helpen we elkaar af van waarheidsclaims en hoe steunen we elkaar bij de opsporing van nieuw elan? We staan stil bij de vraag welke vormen we daar concreet bij kunnen kiezen.
